Mucociliaire klaring is een belangrijk primair aangeboren afweermechanisme dat de longen beschermt tegen schadelijke effecten van ingeademde verontreinigende stoffen, allergenen, en pathogenen. Een disfunctie van de slijmvliezen is een veel voorkomend kenmerk van chronische luchtwegaandoeningen bij de mens. Het slijmvliesapparaat bestaat uit drie functionele compartimenten, namelijk de trilharen, een beschermende mucuslaag en een luchtwegoppervlaktevloeistof (ASL) laag, die samenwerken om ingeademde deeltjes uit de long te verwijderen. Een synopsis van klinische en pathologische observaties bij patiënten met cystische fibrose, primaire ciliaire dyskinesie, astma en chronische bronchitis geeft aan dat afwijkingen in elk compartiment van het mucociliair systeem de mucusklaring kunnen bemoeilijken en chronische luchtwegaandoeningen kunnen veroorzaken. Echter, de mechanismen die leiden tot een gebrekkige mucusklaring zijn nog onvolledig begrepen. Genetisch gemanipuleerde muizen met defecten in individuele elementen van het mucociliaire apparaat zijn krachtige hulpmiddelen om de pathogenese van mucociliaire dysfunctie in vivo te bestuderen. In deze beknopte review beoordeel ik de pulmonale fenotypes van muismodellen met genetisch gedefinieerde afwijkingen in ciliaire structuur/functie, mucus productie, en ASL regulatie, en bespreek ik de resultaten van deze dierstudies in de context van de huidige pathogenetische hypotheses voor mucociliaire dysfunctie. Recente gegevens uit deze dierstudies wijzen op een cruciale rol van ASL dehydratie in de pathogenese van mucociliaire dysfunctie en chronische luchtwegaandoeningen. In muizen met luchtweg-specifieke overexpressie van epitheliale Na(+) kanalen (ENaC), die een snelheidsbeperkende route vormen voor de absorptie van zout en water van luchtwegoppervlakken, veroorzaakte ASL depletie verminderde mucusklaring, en een spontane chronische luchtwegziekte met mucusobstructie, goblet cel metaplasie, chronische ontsteking, verminderde bacteriële klaring, en hoge pulmonaire mortaliteit. Dit muismodel van mucociliaire disfunctie zal een in vivo evaluatie mogelijk maken van nieuwe therapeutische strategieën die ontworpen zijn om de mucociliaire klaring te verbeteren, en zal helpen bij de preklinische ontwikkeling van nieuwe therapieën voor chronische luchtwegaandoeningen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *